Quick Search

ถ้าจะบอกว่า ฉากรัก ภาพประกอบเรื่องสวยแล้ว .. มาเจอเซียนโปสการ์ด เตรียมตัวปาดน้ำลายกันได้เลยเซียนโปสการ์ดนี้ นอกจากจะมีภาพสวยอย่างที่โฆษณาไปแล้วนั้นเนื้อหาก็น่ารัก กุ๊กกิ๊ก เรียกยิ้มได้เกือบทุกหน้าด้วยภาพสวยๆ กับเรื่องราวยิ้มๆ เป็นเล่มที่อ่านแล้วใจเบิกบานจริงๆ

 บางเรื่อง บางตอน เพลงดาบฯ ฉายซ้ำกับเล่มก่อนๆและบางเรื่อง เคยอ่านมาแล้วจากหนังสือของบินหลา (สันกาลาคีรี)แต่เนื้อหาเดิมที่ประกอบด้วยภาพโปสการ์ดและแสตมป์ชัดๆ สีเน้นๆ มันอิ่มอารมณ์กว่ากันเยอะเลยที่สำคัญ ในเล่มนี้ สีมือสีน้ำของเพลงดาบฯ เนี้ยบขึ้นกว่า “ฉากรัก” หลายเท่าสิ่งที่ถูกใจเราอีกอย่างนึงในเล่มนี้ก็คือเพลงดาบฯ ยกเซ็ตโปสการ์ดจากบินหลา (สันกาลาคีรี) มา 1 บทใหญ่ๆอ่านโปสการ์ดบินหลา เหมือนแอบอ่านจดหมายจากนักเขียนคนโปรดที่หนึ่งเขียนถึงนักเขียนคนโปรดที่สองเหมือนนั่งฟังสองนั่งเขียนโปรดคุยกันคุ้มเสียยิ่กว่าคุ้ม!!โปสการ์ดที่ส่งเฉพาะเจาะจงถึงใครคนหนึ่งนี่จะว่าส่วนตัวก็ส่วนตัว แต่จะว่าเปิดเผยก็เปิดเพ้ยยยเปิดเผยยยย เนอะ!เรียกว่าคนอ่านข้อความของเราจะมีตั้งแต่บุรุษไปรษณีย์ (ต้นทาง)จนถึงบุรุษไปรษณีย์ (ปลายทาง) เลยทีเดียวถ้าจะนับให้มากเข้าไปอีก ก็เพื่อนพ้องพี่น้องที่ปลายทาง ผู้อยู่ร่วมบ้าน ร่วมหอพัก ร่วมที่ทำงาน ฯลฯอันเป็นปลายทางของโปสการ์ดนั่นไงนึกถึงโปสการ์ด มักจะนึกถึงข่าวดีๆ เรื่องราวสนุกๆคนส่งโปสการ์ด (รวมไปถึงจดหมายและนานาพัสดุ) ก็คือๆ กันกับผู้ส่งมอบความสุขได้อยู่ผู้มอบความสุขให้คนอื่น ก็น่าจะมีความสุข (ตามอุดมคติ) เนอะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมบุรุษไปรษณีย์บ้านเรา ถึงดูห่างไกลจากความสุขนัก?(แนะนำหนังสือมาดีๆ ไหงวกมาจิกไปรษณีย์ตอนจบงี้ก็ไม่รู้ ;P)

If one were to say that Love Scenes already dazzled with beautiful illustrations… then meeting Postcard Masters will have you licking your lips in anticipation.

 This book doesn’t just live up to its promise of gorgeous visuals; its content is sweet, playful, and smile-inducing on almost every page. With lovely images paired with gentle, cheerful stories, it’s truly a book that leaves your heart feeling open and light after reading.

 Some stories and passages by Plengdab do reappear from earlier works, and a few have been read before in books by Binla (Sankalakhiri). But when the same texts are presented alongside bold, vivid postcards and stamps, the emotional impact feels far richer and more satisfying. Most importantly, the watercolor work in this volume is far more polished than in Love Scenes—several times more refined, in fact.

 Another thing I really love about this book is that Plengdab dedicates a whole major section to a complete set of postcards from Binla (Sankalakhiri). Reading Binla’s postcards feels like secretly reading letters from one favorite writer to another—like sitting in on a quiet conversation between two writers you adore. It’s not just worth it; it’s more than worth it.

 Postcards addressed specifically to one person are, in a way, deeply private—yet at the same time, oddly public. Right? The readers of our message range from the postman at the sending end, to the postman at the receiving end. And if we count further: friends, family, housemates, dorm mates, coworkers—anyone at the destination who might glimpse that postcard.

 When we think of postcards, we usually think of good news, happy stories, fun moments. Those who send postcards (and letters and parcels of all kinds) are, in a sense, deliverers of happiness. And those who give happiness to others should, ideally, be happy themselves… right?

 Which makes me genuinely wonder—why do our local postmen seem so far removed from happiness?

 (I was recommending a book so nicely—how did I end up taking a jab at the postal service in the ending? ;P)