Quick Search

ฉันเดินเข้าสู่ห้องอาบน้ำด้วยใจตุ๊มๆต่อมๆพอเปิดประตูผ่านเข้าไปก็ได้ยินเสียงคนญี่ปุ่นคุยกันคาดว่ามีจำนวนอยู่มิใช่น้อยและแล้วภาพที่เคยเห็น

 ในการ์ตูนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า เอ่อ...เอิ่ม…แก้ผ้ากันหมดตั้งแต่ห้องแต่งตัวนี้เลยหรอค้าเห็นทุ่งดอกไม้สีรุ้งแบบนี้ช่วยให้เพลินตาเพลินใจ ยิ้มหน้า

 บานอยู่อย่างนั้นตั้งนานสองนาน สวยจริงสวยจังดังภาพวาดที่ละเลงด้วยสีสันอันหลากหลายแบบไม่กลัวเปลืองสียิ่งเดินขึ้นไปอยู่บนเนิงสูง

 แล้วมองลงมาเห็นวิวพาโนรามาเป็นท้องทุ่งหลากสีทั้งหมดก็ต้องพยายามบอกตัวเองซ้ำๆว่าเรามาถึงที่นี่แล้วจริงๆนี่ละฮกไกโดที่ฉันฝันถึง

 ตลอด

I walked into the bathing room with my heart pounding. As soon as I opened the door and stepped inside, I heard Japanese voices chatting—clearly there were quite a few people. And then, the scene I had only ever seen in manga appeared right before my eyes. Uh… um… everyone undresses completely right here in the changing room?

 Before I knew it, the sight of a rainbow-colored flower field unfolded, soothing the eyes and lifting the heart. I found myself smiling broadly for the longest time—so beautiful, truly beautiful, like a painting lavishly brushed with vibrant colors, utterly unafraid of excess. As I climbed up to higher ground and looked down, a panoramic view of multicolored fields spread out below. I had to keep telling myself again and again: I’m really here now. This is Hokkaido—the place I’ve dreamed of all along.